Onbeantwoorde liefde

In stille nachten, fluistert de pijn,
Van onbeantwoorde liefde, zo fijn.
Een hart dat hunkert, een zucht naar meer,
Maar in dat verlangen doet het zo zeer.

Ik zond mijn liefde als een vogel vrij,
Hoopte dat het jouw hart zou bereiken, daarbij.
Maar het vloog weg, verloren in de wind,
En ik bleef achter, een gebroken kind.

De woorden die ik nooit kon uiten,
Blijven als onzichtbare ketenen sluiten.
Ik droomde van ons, een toekomst zo echt,
Maar onze liefde bleef onvolmaakt, slecht.

Onbeantwoorde liefde, een bitterzoet lied,
Een symfonie van verlangen, wat niemand ziet.
Toch koester ik deze gevoelens, diep in mij,
Omdat liefde, zelfs onbeantwoord, nooit voorbijgaat, dat is de prijs.

Misschien zal ooit het tij zich keren,
En zul je mijn liefde wel waarderen.
Maar tot die tijd draag ik mijn hart in pijn,
Van onbeantwoorde liefde, zo intens en klein.